Page 59

Μόλις γέννησα, τα μωρά έπρεπε να εισαχθούν κατεπειγόντως σε μονάδα εντατικής νοσηλείας. Με τη βοήθεια ενός γιατρού, μιας νοσηλεύτριας και ενός ασθενοφόρου, τα μωρά μας μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Γέννησα με καισαρική, λόγω αυξημένης πίεσης στα μάτια. Ίσως αν είχα διαλέξει το φυσιολογικό τοκετό, τα μικρά να μην τα είχαν καταφέρει. Αρχικά, είχα αρνηθεί να τα δω. Φοβόμουν πως αν τα έβλεπα και μεσολαβούσε κάτι και τα έχανα, δε θα το άντεχα (αργότερα κατάλαβα πώς αν ο άνθρωπος ήξερε πόση δύναμη κρύβει μέσα του, θα τρόμαζε με τον εαυτό του). Κάποιος όμως έπρεπε να τα δει. Ο μπαμπάς τους. Ακόμα θυμάμαι που μου είπε, με δάκρυα στα μάτια: «Είναι μικρά, πολύ μικρά». Δεν ήθελα να τα δω, αλλά δεν μπορούσα να μην ρωτήσω. Ήταν τα μωρά μου! Περίμενα να περάσουν οι μέρες και να γυρίσω σπίτι μου. Έκλαιγα ασταμάτητα από λύπη, θλίψη, φόβο, απογοήτευση. Τίποτα δεν ήταν όπως το περιμέναμε. Όλοι οι μελλοντικοί γονείς κάνουν σχέδια. Λογικό. Με εμάς όμως τι έγινε; Γιατί σε εμάς; Μήπως έκανα κάτι που δεν έπρεπε; Φταίω; Όλες αυτές οι ερωτήσεις στριφογύριζαν για πολύ καιρό στο μυαλό μου. Κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν. Το θέμα είναι τι κάνεις από κει και πέρα.

Profile for Mama Relax

Τεύχος #4 οκτώβριος 2014  

Τεύχος #4 οκτώβριος 2014  

Advertisement